رمضان ماه تكامل
عبوديت ، شرط اصلى تكامل
مـكـرر عـرض كـرده ايـم كـه سِرّ مساءله در اين است كه انسان بتواند خودش را به عبوديت الهـى مـتـصـف كند. عبد، يعنى تسليم اراده و حكم خدا و شريعت الهى . لُبّ تمام دستورات و احـكـام و فـرامـيـن الهـى و شـرايـع انـبـيـاء، هـمـيـن يـك كـلمـه اسـت و شـايـد پـيـامبران خدا، قـبـل از آن كـه مـقـام نـبـوت بـراى آنـهـا انـتـخـاب بـشـود و خـداى مـتعال آنها را به نبوت سرافراز كند، به عبوديت سرافراز كرده باشد؛ همچنان كه حتما همين طور است . در يك روايت است كه ((إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَ مُحَمَّداً عَبْداً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ رَسُولًا ⁽²⁰⁾))؛ اول ، خـداى مـتعال او را خلعت عبوديت پوشانيد و بعد، به مرحله و رتبه ى نـبـوت فـايـز كـرد. كـاءنّه اين ، در هر تعالى اى مقدمه ى لازم و شرط اصلى است . در هر انـدازه تـكـامـلى ، عـبـوديت ، شرط اصلى است . البته ، عبوديت هم مراحلى دارد. آن مرحله ى پايين عبوديت ، آن چنانى كه امثال ماها بتوانيم در آن طمع بورزيم ، همين است .
خـودمـان را آمـاده ى اطـاعـت كـنيم ؛ همه چيز را از او بدانيم ؛ نعمتهاى الهى را حقيقتا نعمتها و موهبتهاى الهى بدانيم ؛ آنها را فرآورده ى قدرت و علم و توانايى خودمان ندانيم ؛ بدانيم كه ما هم وسيله ايم . ذهن ما، دست ما، عمل ما، سرپنجه ى ما و تلاش ما، وسيله اى براى تحقق اراده ى الهـى اسـت . حـقـيـقـتـا بـنـدگـان شـايـسـتـه ى خـدا ـ مثل امام بزرگوار ما (رضوان اللّه تعالى عليه ) ـ قدر ماه رمضان و قدر آن ساعات و ايام را مـى دانستند و از آن ، كمال استفاده را مى بردند. ما، ائمه ى معصومين (عليهم السّلام ) را كـه زيارت نكرده ايم ؛ اما انسان مى توانست رشحه اى از رشحات همان عبادات و توجه ها را در وجود مقدس امام عظيم الشاءن بزرگوار راحلمان مشاهده كند

 شهرالرمضان الذی انزل فیه القران

عاشق سوخته

بر در دوست به اميد پناه آمده ايم